Drie dagen van samenzijn, intensief oefenen en ervaringen uitwisselen…maar nu was het derde North Sea Tai Chi Festival toch echt voorbij en ging ieder weer zijn eigen weg.

Staan met losse handen in een rijdende trein, bus of tram is een leuk spelletje voor Tai Chi beoefenaars. Maar deze keer was mijn ‘strijd’ met de trein bloedserieus…

Volgend jaar bereik ik een leeftijd die traditioneel als een mijlpaal wordt gezien. De spiegel laat het me ook zien. Inmiddels ben ik wel zo ver dat ik blij kan zijn dat ik ouder worden mag.

Trainen is fijn maar soms frustrerend. Een goed push maken: ik kon het nog steeds niet, ondanks vele privélessen en eindeloos geduld van de leraar.

‘Mooi!’ reageren toeschouwers vaak spontaan. Is Tai Chi mooi om naar te kijken? Dat ligt er maar net aan hóe je het bekijkt. En wat je ziet.

Hij staat als een huis. Deze leraar laat me het wezenlijke verschil tussen spierkracht en Chi weer eens goed voelen.

Kun je pushing hands oefenen met partners zonder Tai Chi ervaring?

Al langere tijd worstel ik met het zwaard. Niet letterlijk maar figuurlijk, want in werkelijkheid heb ik nog nooit één stap gezet met een zwaard in mijn hand.

Het lijkt tegenstrijdig, bijna paradoxaal. Maar dat is het uiteindelijk niet. Om snel te kunnen reageren moet je alert zijn en ‘op scherp staan’. Of niet?

Moedig      

In het afgelopen jaar was er door de Olympische Spelen veel belangstelling voor China. Zo af en toe werd de Tai Chi genoemd.

Wat betekent Tai-Chi voor mij persoonlijk? Veel. En misschien wel steeds meer. Mag ik het jullie vertellen?